நாரதர் கண்ட கிருஷ்ணரின் மாயை: ஒரு விழிப்புணர்வுப் பயணம்

ஆன்மீகப் பாதையில் பயணிக்கும் ஒவ்வொரு சாதகனுக்கும் எழும் மிகப்பெரிய கேள்வி 'மாயை' என்றால் என்ன என்பதுதான். கண்ணுக்குத் தெரிந்து நம்மைக் கட்டிப்போடும் இந்த உலகம் உண்மையா அல்லது இது இறைவனின் விளையாட்டா? அறிவுக்கடலான நாரத முனிவருக்கே இந்த சந்தேகம் வந்தபோது, ஜகந்நாதனாகிய கிருஷ்ணர் அவருக்கு ஒரு நேரடிப் பாடத்தைக் கற்பித்தார். காலம், உறவு, பந்தம் என அனைத்தும் ஒரு கணத்தில் தோன்றி மறையும் தன்மையுடையது என்பதை உணர்த்தும் நாரதரின் அந்தப் பரவசமான அனுபவத்தைப் பின்வரும் பிரம்ம வைவர்த்த புராணம் கதை விரிவாக விளக்குகிறது.

நாரதரின் விருப்பம்

பகவானின் மாயை என்பது வெறும் ‘சூனியம்’ அல்ல; அது அவரது அசிந்திய சக்தியின் ஒரு அங்கமாகும். நாரத முனிவரின் வாழ்வில் நடந்த ஒரு வரலாற்று நிகழ்வு, இந்த மாயையின் வலிமையையும், அதிலிருந்து விடுபட ‘சரணாகதி’ ஒன்றே வழி என்பதையும் நமக்குத் தெளிவுபடுத்துகிறது.

ஒருமுறை தேவர்ஷி நாரதர், தேவாதி தேவனான ஜகந்நாதன் கிருஷ்ணரை வணங்கி, "மாதவா! உமது மாயையை நான் காண விழைகிறேன். எதனால் இந்த அகிலமே மயங்குகிறதோ, அந்த மகா மாயையை எனக்குக் காண்பியுங்கள்" என்று வேண்டினார்.

அதற்குப் பகவான் புன்னகைத்து, "முனிவரே! என் மாயை கடக்க முடியாதது. அது முக்குணங்களால் ஆன பராசக்தி. என்னைச் சரணடையாமல் அந்த யோகமாயையிலிருந்து எவரும் விடுபட இயலாது" என்று விளக்கினார். இவ்வாறு கூறிவிட்டு பகவான் கிருஷ்ணர் புன்னகையுடன் நின்றார். பின் நாரதரிடம், "அங்கே இருக்கும் அந்தப் புனிதக் குளத்திற்குச் சென்று நீராடு, பாவமற்றவனே! உடனே என் யோகமாயையின் வல்லமையைக் காண்பாய்" என்று அன்புடன் பணித்தார்.

மறதியும் மாற்றமும்

பகவானின் ஆணைப்படி, நாரதர் தன் இனிய வீணையை கரையில் வைத்துவிட்டு, ஹரியின் மாயையால் மயங்கி நீரில் இறங்கினார். என்ன ஆச்சரியம்! நீரில் மூழ்கி எழுந்த மாத்திரத்தில், முனிவர் என்ற நிலையையும் தன் முந்தைய பிறப்பையும் முற்றிலும் மறந்தார். அவர் அப்சரஸ்களை ஒத்த அழகும் சௌபாக்கியமும் கொண்ட ஓர் அழகிய பெண் உருவம் பெற்றார்.

குளத்தின் கரையில் நின்ற அந்தப் பெண்ணை ஒரு அரசன் கண்டான். அவள் அழகில் மயங்கிய மன்னன், அவளைத் தன் நகரத்திற்கு அழைத்துச் சென்று சாஸ்திரப்படி மணம் முடித்தான். அரண்மனையில் அவர்கள் இன்பமாக வாழ்ந்தனர்.

இல்லற மாயையும் துயரமும்

காலப்போக்கில் அந்தத் தம்பதியருக்கு அனைத்து நற்குணங்களும் கொண்ட இரு மகன்கள் பிறந்தனர். அந்த அரசி தன் குழந்தைகள் மீது அளவிலா பாசம் கொண்டு, அவர்களுடனேயே தன் காலத்தைக் கழித்து மகிழ்ந்தாள். தான் ஒரு மகாமுனிவர் என்பதையும், தன் ஆத்ம சொரூபத்தையும் மறந்த நிலையில், பல ஆண்டுகள் இன்பமாக அங்கேயே கழிந்தன.

ஆனால், காலம் மாறத் தொடங்கியது. ஒரு வலிமைமிக்க பகை அரசன் அந்நாட்டின் மேல் போர் தொடுத்தான். போர்க்களத்தில் வீரனான அரசன் கொல்லப்பட்டான். தன் கணவன் இறந்த செய்தி கேட்டு அரசி துயரத்தில் மயங்கித் தரையில் விழுந்தாள். பகைவர்கள் இளவரசர்களையும் கொல்ல முயலவே, அச்சமடைந்த அரசி தன் இரு குழந்தைகளுடன் காட்டிற்குத் தப்பியோடினாள். ஓடும் வழியில், எதிர்பாராத விதமாக அவளது மூத்த மகன் கையிலிருந்து நழுவி விழுந்தான். அடுத்த கணமே இளைய குழந்தையும் கீழே விழுந்தது. "என் கணவர், என் நாடு, என் குழந்தைகள் எல்லாம் காலத்தால் பறிக்கப்பட்டனவே!" என்று ஆதரவற்றவளாய் கதறி அழுதபடி ஒரு மர நிழலில் அமர்ந்தாள்.

மாயை நீக்கமும் மெய்யறிவும்

அப்போது அங்கிருந்த ஒரு முதிய பிராமணர் (முதியவராக வந்தவர் கிருஷ்ணர்) , அவளைத் தேற்றி, அங்கிருந்த புனிதக் குளத்தில் நீராடினால் துயரம் நீங்கும் என்று வழிகாட்டினார். துயரத்துடன் மீண்டும் நீரில் மூழ்கி எழுந்தபோது, பெண் உருவம் மறைந்து மீண்டும் நாரத முனிவராகத் தோன்றினார்.

கரையில் புன்னகையுடன் நிற்கும் சனாதனனான பகவான் கிருஷ்ணரையும், அங்கேயே இருந்த தன் வீணையும் கண்டார். தான் கண்டது, வாழ்ந்தது அனைத்தும் ஒரு நொடிப்பொழுதில் நிகழ்ந்த 'ஹரியின் மாயை' என்பதை உணர்ந்து ஹரியை வணங்கினார். "புருஷோத்தமா! உமது யோகமாயையின் வல்லமையை இப்போது அறிந்தேன். நான் அனைத்தும் மறந்து மயக்கத்திற்குள் விழுந்தேன். பக்தவத்ஸலனே! என்னை மன்னியுங்கள்."

பகவானின் வாக்குறுதி

பகவான் கிருஷ்ணர் பேரன்புடன் கூறினார்:

"மகாபாக்கியவனே! நீ என் பக்தன். உனக்கு இந்த மாயை நிலைத்திருக்காது. என் மாயை கடக்க முடியாதது தான், ஆனால் என்னைச் சரணடைவோர் எளிதாக அதைக் கடந்துவிடுவார்கள். நான் என் பக்தர்களின் அன்பிற்கு உட்பட்டவன்; அவர்களின் இதயத்தில் என்றும் தங்குகிறேன். பக்தியால் என்னை ஆராதித்தால் நீ எப்போதும் முக்தியை அடைவாய்."

மாயையின் தத்துவத்தை ஆழமாகச் சிந்தித்தபடி, நாரதர் ஹரியை ஸ்துதி செய்து மகிழ்ச்சியுடன் தனது ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பினார்.

குறிப்பு

நாரதரின் இந்த வாழ்வியல் பாடம் நமக்கு உணர்த்துவது ஒன்றே ஒன்றுதான்: வாழ்க்கை என்பது ஒரு கனவைப் போன்றது. இன்பத்திலும் துன்பத்திலும் நாம் காட்டும் அதீதப் பற்றுதலே நம்மை மாயையில் ஆழ்த்துகிறது. ஆனால், அந்த மாயையை உருவாக்கிய இறைவனையே நாம் சரணடையும்போது, அலைபாயும் மனம் அமைதி பெற்று உண்மைப் பொருளைத் தரிசிக்கிறது. "எல்லாம் கிருஷ்ணார்ப்பணம்" என்ற உணர்வோடு வாழ்பவர்களுக்கு இந்த மாயை ஒரு திரையல்ல, அது இறைவனின் லீலை மட்டுமே.

பிரம்ம வைவர்த்த புராணம் /  கிருஷ்ண-ஜன்ம காண்டம் /  அத்தியாயம் 84 

🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁

ஹரே கிருஷ்ண ஹரே கிருஷ்ண  கிருஷ்ண கிருஷ்ண ஹரே ஹரே

ஹரே ராம, ஹரே ராம,  ராம ராம, ஹரே ஹரே

🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁

ஹரே கிருஷ்ண🙏

🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁

மேலும் இதுபோன்ற ஆன்மீக தகவல்களை கீழ்க்கண்ட இணைப்பில் தொடர்பு கொள்ளவும்

    சுத்த பக்தி வாட்ஸப் க்ரூப் 

சுத்த பக்தி டெலிகிராம் க்ரூப் 

உத்வேக கதைகள் டெலிகிராம் க்ரூப்

 சுத்த பக்தி பேஸ்புக்

 https://www.suddhabhaktitamil.com