சுத்த பக்தி

முன்னொரு காலத்தில், இந்த பூமியில் சத்தியதர்மா என்றொரு அரசர் வாழ்ந்து வந்தார். அவரது அரசியின் பெயர் விஜயா . அவள் நற்குணமும் அழகும் பொருந்தி, தன் கணவருக்குச் சேவை செய்வதிலேயே தன் வாழ்நாளைக் கழித்தவள். பூவுலகில் ஏழாயிரம் ஆண்டுகள் எல்லா இன்பங்களையும் அனுபவித்த அந்த தம்பதியினர், ஒரு நாள் மரணமடைந்தனர். உடனே, மரணத்தின் அதிபதியான யமராஜரின் தூதர்கள் அவர்களைப் பாசக்கயிற்றால் கட்டி, நரக வேதனை தரும் வழியே யமலோகத்திற்கு இழுத்துச் சென்றனர். அவர்களைப் பார்த்த தர்மராஜர் (யமராஜர்) ,   சித்திரகுப்தனை அழைத்து, "இவ்விருவரின் பாவ புண்ணியக் கணக்குகளைப் பற்றி நமக்குக் கூறு," என்று கட்டளையிட்டார். சித்திரகுப்தனும் அவர்களது பிறப்பு முதல் செய்த செயல்களை ஆராய்ந்து, "ஹே பிரபு, கேளுங்கள்! முன்னொரு காலத்தில், புலிகளால் துரத்தப்பட்ட மான் ஒன்று தன் உயிரைக் காத்துக் கொள்ள ஓடி வந்து, இந்த அரசரின் சபையில் அடைக்கலம் புகுந்தது. ஆனால், அந்த மானைக் கண்ட அரசர், இரக்கமில்லாமல் தன் வாளினால் அதன் இடுப்பில் பலமாக வெட்டினார். தன்னிடம் தஞ்சம் புகுந்த ஒரு ஜீவனைக் காப்பாற்றாமல் வதைத்ததால், இந்த அரசரும் இவரது மனைவிய...

ஆன்மீகப் பாதையில் முன்னேற விரும்புபவர்களுக்கு 'ஸ்ரத்தா' எனப்படும் தூய நம்பிக்கை மிக மிக முக்கியமானது. இந்த நம்பிக்கையை நாம் எப்போதும் விழிப்புணர்வுடன் பாதுகாக்க வேண்டும். ஏனெனில், தேவையில்லாத சந்தேகம், சிற்றறிவால் விளையும் அதீத ஆர்வம் போன்ற ஆபத்தான பள்ளங்களால் இந்த நம்பிக்கை எளிதில் பலவீனமடைந்துவிடக்கூடும். நம்பிக்கையின் இந்த பலவீனமான தன்மையை விளக்குவதற்கு ஒரு அழகான சீடனின் கதை கூறப்படுகிறது. அந்தச் சீடன் தினமும் ஒரு ஆற்றைக் கடந்து செல்ல வேண்டியிருந்தது. இதற்கு நிரந்தரமான ஒரு தீர்வைத் தேடி, அந்த ஆற்றைக் கடக்க தனக்குத் தொடர்ந்து உதவக்கூடிய ஒரு வழியைக் காட்டுமாறு தன் குருதேவரிடம் அவன் வேண்டினான். அதற்கு அவனது குரு, ஒரு காகிதத்தில் ஏதோ ஒன்றை எழுதி, அதை ஒரு சிறிய மஞ்சூஷாவுக்குள் (தாயத்துக்குள்) வைத்து முத்திரையிட்டு, ஒரு மோதிரத்துடன் இணைத்து அந்தச் சீடனிடம் கொடுத்தார். அதை பத்திரமாக அணிந்துகொண்டு செல்லுமாறு குரு அவனுக்குக் கட்டளையிட்டார். தன் குரு தமக்கு ஒரு சக்திவாய்ந்த ஆன்மீகப் பொருளை வழங்கியிருக்கிறார் என்ற உறுதியான நம்பிக்கையுடன் (ஸ்ரத்தையுடன்) அந்தச் சீடன் தண்ணீரின் மீது நடக்க...

நாரதிய புராணத்தின் ஶ்ரீ ஹரி-பக்தி-சுதோதயாவின் 18-ஆம் அத்தியாயத்திலிருந்து ஒரு ஆன்மீகக் கதை முற்காலத்தில் கங்கைக் கரையில் முனிவர்கள் அனைவரும் ஒன்றாகக் கூடி, ஶ்ரீ கிருஷ்ணரின் திவ்யமான லீலைகளையும் தத்துவங்களையும் பற்றித் தங்களுக்குள் கலந்துரையாடிக் கொண்டிருந்தனர். அந்தச் சமயத்தில், ஏழு கல்பங்கள் ஆயுள் கொண்ட மகாமுனிவரான மார்க்கண்டேய ரிஷி அங்கு எழுந்தருளினார். [ஒரு கல்பம் என்பது சுமார் 432 கோடி பௌதிக வருடங்களாகும்.] அவர் வந்தவுடன், அங்கிருந்த முனிவர்கள் அனைவரும் எழுந்து நின்று அவருக்குத் தங்களது மனமார்ந்த வணக்கங்களைச் செலுத்தி, அமர்வதற்கு உயரிய ஆசனத்தை அளித்து கௌரவித்தனர். அப்போது மார்க்கண்டேய ரிஷி, தன் தந்தையின் மடியில் அமர்ந்திருந்த பராசரர் என்ற சிறுவனைக் கவனித்தார். அச்சிறுவனுக்கு வெறும் ஏழு வயதே ஆகியிருந்தபோதிலும், மார்க்கண்டேயர் தன் ஆசனத்திலிருந்து கீழே இறங்கி, அந்தச் சிறுவனுக்குத் தனது சாஷ்டாங்க வணக்கங்களைச் செலுத்தினார். இதைக் கண்ட அங்கிருந்த முனிவர்கள் அனைவரும் அளவற்ற வியப்பும் குழப்பமும் அடைந்தனர். உடனே பராசரர் திடுக்கிட்டு எழுந்து, முதியவரான மார்க்கண்டேய ரிஷியின் திருவடிகளில் விழு...