முதிர்ந்த பக்தர் யார்? ஓர் விளக்கம்"

நாரதிய புராணத்தின் ஶ்ரீ ஹரி-பக்தி-சுதோதயாவின் 18-ஆம் அத்தியாயத்திலிருந்து ஒரு ஆன்மீகக் கதை

முற்காலத்தில் கங்கைக் கரையில் முனிவர்கள் அனைவரும் ஒன்றாகக் கூடி, ஶ்ரீ கிருஷ்ணரின் திவ்யமான லீலைகளையும் தத்துவங்களையும் பற்றித் தங்களுக்குள் கலந்துரையாடிக் கொண்டிருந்தனர். அந்தச் சமயத்தில், ஏழு கல்பங்கள் ஆயுள் கொண்ட மகாமுனிவரான மார்க்கண்டேய ரிஷி அங்கு எழுந்தருளினார். [ஒரு கல்பம் என்பது சுமார் 432 கோடி பௌதிக வருடங்களாகும்.] அவர் வந்தவுடன், அங்கிருந்த முனிவர்கள் அனைவரும் எழுந்து நின்று அவருக்குத் தங்களது மனமார்ந்த வணக்கங்களைச் செலுத்தி, அமர்வதற்கு உயரிய ஆசனத்தை அளித்து கௌரவித்தனர்.

அப்போது மார்க்கண்டேய ரிஷி, தன் தந்தையின் மடியில் அமர்ந்திருந்த பராசரர் என்ற சிறுவனைக் கவனித்தார். அச்சிறுவனுக்கு வெறும் ஏழு வயதே ஆகியிருந்தபோதிலும், மார்க்கண்டேயர் தன் ஆசனத்திலிருந்து கீழே இறங்கி, அந்தச் சிறுவனுக்குத் தனது சாஷ்டாங்க வணக்கங்களைச் செலுத்தினார். இதைக் கண்ட அங்கிருந்த முனிவர்கள் அனைவரும் அளவற்ற வியப்பும் குழப்பமும் அடைந்தனர்.

உடனே பராசரர் திடுக்கிட்டு எழுந்து, முதியவரான மார்க்கண்டேய ரிஷியின் திருவடிகளில் விழுந்து வணங்கினார். மார்க்கண்டேயர் அச்சிறுவனைத் தூக்கி வாரி அணைத்து, "நீ எங்களை விடவும் வயதில் மூத்தவன், அதனால்தான் நாங்கள் உன்னை வணங்குகிறோம். தயவுசெய்து உனது உண்மையான வயதை எங்களுக்கு உரைப்பாயாக" என்றார்.

அதற்கு சிறுவன் பராசரர், "இது என்ன விந்தை? மார்க்கண்டேய ரிஷி ஏழு கல்பங்கள் வாழ்ந்த பெருமைக்குரியவர், நானோ வெறும் ஏழு வயது நிரம்பிய ஒரு சாதாரணச் சிறுவன்" என்று பதிலளித்தார்.

மார்க்கண்டேயோ 'த விஹஸன் ப்ராஹ மத்யே தபஸ்வினாம்

ஆயுஷோ கணனம் நைவம் ப்ரம்ஹம்ஸ் தச் ச்ருணு தத்த்வதஹ

யாவந்தோ ஹி க்ஷணா ஜாதா ஹரி-ஸ்ம்ருத்யைவ தேஹினாம்

ஏகீக்ருத்யைவ தான் ஏவ கணனம் கார்யம் ஆயுஷஹ

மார்க்கண்டேயர் புன்னகைத்து, அங்கிருந்த தவச்சிரேஷ்டர்களை நோக்கி, "ஒருவருடைய ஆயுட்காலம் எவ்வாறு கணக்கிடப்பட வேண்டும்? ஓ முனிவர்களே, நான் பரம சத்தியத்தை உரைக்கிறேன். அனைத்து ஜீவாத்மாக்களும் பௌதிக உடல்களுடன் பிறக்கிறார்கள் என்பது உண்மைதான், ஆனால் ஒருவன் தன் வாழ்வில் ஶ்ரீ ஹரி பஜனத்திலும் பகவத் சேவையிலும் செலவிடும் நேரமே அவனது உண்மையான ஆயுட்காலமாகக் கணக்கிடப்பட வேண்டும்" என்று கூறினார். (சுலோகங்கள் 19-20)

உமி நிறைந்த நெல்லைத் தூற்றும்போது வெற்று உமிகள் யாவும் பறந்து போய்விடுகின்றன, அங்கு தானியங்கள் எஞ்சியிருப்பதில்லை; அதுபோலவே, விவேகம் உள்ளவர்கள் ஶ்ரீ ஹரியை நினைப்பதில் செலவிடப்படாத ஒருவனுடைய வாழ்க்கையின் காலப்பகுதியை ஆயுளாகக் கணக்கில் கொள்வதில்லை.

பின்னர் பராசரரை நோக்கி மார்க்கண்டேயர், "நீ ஒரு கணமும் கூட பரம்பொருளான ஶ்ரீ நாராயணனை தியானிக்காமல் இருப்பதில்லை என்பதால், அந்த உன்னத கணக்கீட்டின்படி, நீ எங்களை விட மூத்தவன் ஆவாய்; மேலும் எங்களது வழிபாட்டிற்கும் மரியாதைக்குரியவனுமாவாய்" என்றார். தொடர்ந்து அவர், "நாங்கள் ஹரி பஜனத்தில் அவ்வளவு பராமுகமாக (அலட்சியமாக) இருக்கிறோம், அதன் அடிப்படையில் எங்கள் நாட்களைக் கணக்கிட்டால், எங்களில் யாருக்கும் ஐந்து வயது கூட நிரம்பியிருக்காது" என்றும் கூறினார்.

வாழ்க்கையில் உன்னதமான ஆன்மீக நன்மையைப் பெறுவதற்காகச் செலவிடப்படும் நேரமே வாழ்வின் ஒரே உண்மையான மதிப்பாகும். வெறும் ஸ்தூல பௌதிக இன்பங்களில் மூழ்கி, தூய்மையற்ற வாழ்க்கை வாழ்பவன், உண்ணுதல், பருகுதல், உறங்குதல், மைதுனம் (இணை சேர்தல்) போன்றவற்றை அனுபவிக்க அதே சுதந்திரத்தைக் கொண்டுள்ள ஒரு மிருகத்தை விட எவ்வாறு சிறந்தவனாகக் கருதப்பட முடியும்?

அனைத்து ஜீவன்களும் உண்ணுதல், உறங்குதல், மோகம், பாலுறவு ஆகியவற்றில் ஈடுபடுகின்றன. அவை அனைத்தும் இறுதியில் கோபம், துக்கம், வெறுப்பு போன்றவற்றுக்கு ஆளாகின்றன. இவை அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் பொதுவான காரணிகளாகும், ஆனால் மனிதர்களுக்கு மட்டுமே அகிலாண்ட நாயகனான ஶ்ரீ நாராயணனின் ஆனந்தமயமான திருவடித் தாமரைகளைத் தியானிக்கும் அரிய வாய்ப்பு வழங்கப்பட்டுள்ளது. ஶ்ரீ நாராயணனின் திருவடிகளில் அசைக்க முடியாத பக்தி கொண்டிருப்பதே மங்களத்தின் ஒரே ஆதாரமாகும். நாராயண பக்தியற்ற ஒருவனை அறிவுடையோர் உயிருள்ள ஒரு மனிதனாக அங்கீகரிப்பதில்லை.

தாரு கிம் ந சலத்ய அங்கம் கிம் ந ச்வஸிதி பஸ்த்ரிகா

கிம் ஸ்வித் வீணா ந வததி ஸஜீவத்வம் ந தாவதா

மரம் வளர்வதில்லையா? கொல்லனின் துருத்தி (காற்றூதி) மூச்சு விடுவதில்லையா? வீணை இனிய நாதத்தை எழுப்புவதில்லையா? அவை அசைகின்றன, சுவாசிக்கின்றன, ஒலியெழுப்புகின்றன என்பதற்காக அவற்றையெல்லாம் உயிருள்ள ஜீவன்கள் என்று நாம் கருத முடியுமா? (சுலோகம் 27)

பாலோ பாகவதஹ ச்ரேஷ்டோ வ்ருதோச்சைச் சிர-ஜீவ்ய அபி

நேதரோர் 'ப்யேதி துளஸீம் ஸுமஹான் அபி வ்ருக்ஷகஹ

ஶ்ரீ ஹரியிடம் அசைக்க முடியாத பக்தி கொண்ட ஒரு சிறுவன் மிகவும் மங்களகரமானவன், பெருமைக்குரியவன்; ஆனால் ஹரி பக்தி இல்லாத முதியவனோ தன் வாழ்நாளை வீணடித்தவன் ஆவான். ஒரு மாபெரும் மரமும் ஒரு சிறிய துளசிச் செடியும் ஒப்பீட்டளவில் எது உயர்ந்தது? துளசிச் செடியே உன்னதமானது. (சுலோகம் 28)

 ஶ்ரீ ஹரி-பக்தி-சுதோதயா (நாரதிய புராணம்)

🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆

ஹரே கிருஷ்ண ஹரே கிருஷ்ண  

கிருஷ்ண கிருஷ்ண ஹரே ஹரே

ஹரே ராம, ஹரே ராம,  

ராம ராம, ஹரே ஹரே

🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆