மிதிலை நாட்டின் புகழ்பெற்ற மன்னராகவும், சீதா தேவியின் அன்பான தந்தையாகவும் திகழ்ந்தவர் ஜனக மகாராஜா. அவர் நாட்டை ஆளும் பெரிய பொறுப்பில் இருந்தாலும், உள்ளத்தால் பற்றற்ற ஒரு துறவியைப் போல வாழ்ந்து வந்தார். எல்லையில்லா அதிகாரமும் அளவற்ற செல்வமும் அவரிடம் இருந்தன; ஆனால், அவர் எப்போதும் பகவான் ஶ்ரீ ஹரியின் நினைவிலேயே மூழ்கி, தனது அனைத்து செயல்களையும் பகவானுக்கே அர்ப்பணித்து வாழ்ந்தார்.
ஒருநாள், சில பிராமணர்கள் ஜனகரிடம் வந்தார்கள். "மன்னரே, நாடு முழுவதையும் ஆளும் பெரிய பொறுப்பில் இருந்துகொண்டே, உங்களால் எப்படி ஆன்மீகத்தில் ஈடுபாட்டோடும், பொருட்களின் மீது பற்று இல்லாமலும் வாழ முடிகிறது?" என்று வியப்புடன் கேட்டார்கள்.
ஜனக மகாராஜா லேசாகப் புன்னகைத்தார். "பிராமணர்களே! நாளை என் அரண்மனைக்கு விருந்துண்ண வாருங்கள். விருந்து முடிந்ததும் உங்கள் கேள்விக்கான பதிலைச் சொல்கிறேன்," என்று அன்போடு அழைப்பு விடுத்தார்.
மறுநாள், பிராமணர்கள் அரண்மனைக்கு வந்தார்கள். அங்கு அவர்களுக்காக விதவிதமான, சுவையான உணவுகள் பரிமாறப்பட்டிருந்தன. அரண்மனையின் பிரம்மாண்டமான ஏற்பாடுகளைக் கண்டு பிராமணர்கள் வியப்பில் ஆழ்ந்தனர்.
ஆனால், உணவருந்த அமர்ந்த பிராமணர்களுக்கு திடீரென ஒரு பேரதிர்ச்சி காத்திருந்தது! அவர்கள் தலைக்கு மேலே கூர்மையான வாள்கள் தொங்கிக் கொண்டிருந்தன. அவை ஒவ்வொன்றும் மெல்லிய குதிரை முடியால் மட்டுமே கட்டப்பட்டிருந்தன! "ஐயோ, எந்த நேரத்தில் இந்த முடி அறுந்து வாள் நம் தலைமேல் விழுமோ!" என்று பிராமணர்களின் வயிறு பயத்தில் கலங்கியது. முன்னால் சுவையான உணவுகள் வரிசையாக இருந்தாலும், மரண பயம் அவர்களை ஆட்கொண்டதால், அவர்களால் உணவை ரசித்துச் சாப்பிடவே முடியவில்லை.
சாப்பிட்டு முடித்ததும் ஜனக மகாராஜா அவர்களிடம் வந்தார். "மதிப்பிற்குரிய பிராமணர்களே, விருந்து உங்களுக்குப் பிடித்திருந்ததா? உணவுகள் அனைத்தும் சுவையாக இருந்தனவா?" என்று பரிவோடு கேட்டார்.
அதில் ஒரு பிராமணர் நடுங்கும் குரலில், "மன்னரே! உணவுகள் மிகவும் சுவையாகத்தான் இருந்தன. ஆனால், எங்கள் கவனமெல்லாம் தலைக்கு மேல் தொங்கிக்கொண்டிருந்த அந்த கூர்மையான வாள்களின் மீதே இருந்தது. பயத்தில் நாங்கள் என்ன சாப்பிட்டோம் என்றே எங்களுக்குத் தெரியவில்லை!" என்றார்.
அதைக் கேட்ட ஜனக மகாராஜா, "பார்த்தீர்களா! உங்கள் முன்னால் சுவையான உணவு இருந்தாலும், பயத்தின் காரணமாக அதை உங்களால் ரசித்துச் சாப்பிட முடியவில்லை. அதேபோலத்தான் நானும்! என்னைச் சுற்றி எத்தனையோ அரச போகங்களும் ஆடம்பரங்களும் இருந்தாலும், பகவான் ஶ்ரீ விஷ்ணுவின் மீது நான் வைத்துள்ள பக்தியால், இவற்றில் எதுவுமே என் மனதைத் தொடுவதில்லை. இந்த உலக வாழ்க்கையில் எத்தனை வசதிகள் இருந்தாலும், 'மரணம்' என்னும் கூர்மையான வாள் எப்போதும் நம் தலைக்கு மேல் தொங்கிக்கொண்டே இருக்கிறது என்பதை நான் அறிவேன். அதுவே உலக இன்பங்களை விட ஆன்மீக வாழ்வே முக்கியம் என்பதை எனக்கு நினைவூட்டுகிறது," என்று பதிலளித்தார்.
இந்த எளிய நிகழ்வின் மூலம், ஒருவர் தனது கடமைகளைச் செய்யும்போது அதன் பலன்களிலோ அல்லது உலக இன்பங்களிலோ மூழ்கிவிடாமல், எப்படி பற்றற்று வாழ வேண்டும் என்பதை ஜனக மகாராஜா அழகாகப் புரிய வைத்தார்.
பகவான் ஶ்ரீ கிருஷ்ணர் பகவத் கீதையில் (2.47) உரைத்த புகழ்பெற்ற தத்துவத்திற்கு ஜனக மகாராஜாவின் வாழ்க்கையே ஒரு சிறந்த சான்றாக விளங்கியது:
கர்மண்யேவாதிகாரஸ்தே
மா பலேஷு கதாசன
மா கர்மபலஹேதுர்பூர்
மா தே சங்கோஸ்த்வகர்மணி
உனக்கு விதிக்கப்பட்ட கடமையைச் செய்ய மட்டுமே உனக்கு அதிகாரம் உண்டு, ஆனால் செயல்களின் பலன்களில் உனக்கு அதிகாரமில்லை. உனது செயல்களின் விளைவுகளுக்கு உன்னையே காரணமாக ஒருபோதும் எண்ணாதே. கடமையைச் செய்யாமலிருக்க ஒருபோதும் பற்றுதல் கொள்ளாதே.
ஜனக மகாராஜா அரச பதவியையும் தன் பொறுப்புகளையும் சிறிதும் குறையின்றிச் செய்தார்; ஆனால் அதன் பலன்களிலோ அல்லது அரச போகங்களிலோ தன் மனதைப் பதிய வைக்காமல், பகவானால் தனக்கு அளிக்கப்பட்ட கடமையைப் பகவத் சேவையாகவே ஆற்றினார்.
நாமும் இந்த உலகத்தில் வாழலாம்; ஆனால் இந்த உலகப் பொருட்களுக்கு அடிமையாகிவிடக் கூடாது. நம்முடைய அன்றாடப் பொறுப்புகளைச் சரியாகச் செய்ய வேண்டும், அதே நேரத்தில் நம் மனதை எப்போதும் இறைவனின் திருவடிகளிலேயே நிலைநிறுத்த வேண்டும்.
🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆
ஹரே கிருஷ்ண ஹரே கிருஷ்ண
கிருஷ்ண கிருஷ்ண ஹரே ஹரே
ஹரே ராம, ஹரே ராம,
ராம ராம, ஹரே ஹரே
🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆
Comments
Post a Comment