துறவி மற்றும் ஆடு

ஒரு நாள் ஒரு துறவி ஒரு கிராமத்தின் வழியாகப் பயணித்துக்கொண்டிருந்தார். அந்தப் பாதையில் அவர் செல்லும் போது, ஒரு குயவன், தனது வீட்டின் முன் அமர்ந்து பானைகள் செய்து கொண்டிருந்தான். அருகில் ஏராளமான மண் பானைகள், சட்டிகள், குடங்கள் எல்லாம் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன.

அந்த இடத்திலேயே, ஒரு ஆடு ஒரு மரத்தில் கட்டப்பட்டிருந்தது. அது ஓர் நொடிக்கும் அமைதியின்றி கதறிக் கொண்டே இருந்தது. துறவி அந்த இடத்தில் வந்து தரையில் அமர்ந்தார். அவரைக் கண்டதும், குயவன் மரியாதையுடன் வணங்கி, ஒரு சிறிய மண் சட்டியில் தண்ணீர் கொண்டு வந்து கொடுத்தான்.

தண்ணீரைப் பருகிய துறவி கேட்டார்:

“இந்த ஆட்டை நீ வளர்த்து வருகிறாயா?”

“இல்லை சுவாமி,” என்றான் குயவன். “இது காட்டாடு. வழியில் வந்ததைக் கண்டு பிடித்து கட்டிப் போட்டேன்.”

“எதற்காக?” என்று சற்றே வியப்புடன் கேட்டார் துறவி.

“ஒரு பண்டிகை வரவிருக்கிறது. அந்த நாளில் இறைவனுக்குப் பலி கொடுக்கலாம் என்று வைத்திருக்கிறேன்,” என்றான் குயவன்.

துறவியின் முகத்தில் மேலும் ஆச்சரியம் தெரிந்தது. “பலியா?” என்று கேட்டார்.

“ஆமாம் சுவாமி. திருவிழா தினங்களில் இறைவனுக்குப் பலி கொடுக்கப்படும். அது அவருக்கு உகந்தது. அவர் மகிழ்ச்சி அடைந்து நமக்கு வரம் அளிப்பார்,” என்றான் குயவன் உறுதியாக.

இதைக் கேட்ட துறவி தன்னிடம் வைத்திருந்த மண் சட்டியை, திடீரென தரையில் போட்டு உடைத்தார். சட்டி சிதறும் சத்தம் கேட்டது. துண்டுகள் தரையில் சிதறி விழுந்தன. பின்னர் அந்த சிதறிய சட்டியின் துண்டுகளை எடுத்துத் துறவி குயவனிடம்差 கொடுத்தார்.

குயவன் கோபத்துடன் சொல்லினான்:

“சுவாமி! என்ன இது? நான் உழைத்துப் பண்ணிய சட்டியை இப்படி உடைத்துவிட்டீர்கள்!”

துறவி அமைதியாகச் சிரித்தபடியே கூறினார்:

“உனக்குப் பிடிக்குமே என்றுதான் இதைப் பண்ணினேன்!”

“ஏன் சுவாமி! உங்களுக்கு பைத்தியமா? இல்லையென்றால் என்னைப் கேலி செய்கிறீர்களா? இந்த சட்டியில் என் உழைப்பும் நேரமும் கலந்திருக்கிறது. உங்களால் அதை உடைக்கப்படுவதற்கு நான் ஏன் சம்மதிக்க வேண்டும்? உங்களுக்கு இது பிடிக்கும் என்று யார் சொன்னது?” என்றான் அவன் எரிச்சலுடன்.

துறவி மென்மையான சிரிப்புடன் பதிலளித்தார்:

“அப்படியே ஒரு உயிரை – அது கூட இறைவன் படைத்த ஒன்று – கதற கதற அதை வெட்டி கொன்று பலி கொடுப்பதற்கு, உனக்கு யார் சொன்னது? இறைவன் அதனால் மகிழ்ச்சி அடைவார் என்ற நம்பிக்கை உனக்கெப்படி வந்தது?

எந்த தாய் தன் குழந்தையின் கதறலை ரசிக்க விரும்புவாள்? எந்தத் தந்தை தன் பிள்ளையின் உயிர் பறிக்கப்படுவதை அனுமதிப்பான்?

இறைவன் எல்லாவற்றையும் படைத்தவன். அவனது படைப்பையே அவனுக்குப் பலியாகும் பொருளாகக் கருதுவது நீதியா? அவனுடைய படைப்புகளுக்குள், ஒரு உயிரையும் மதிக்காமல் செயல்படுவது உண்மையான பக்தியா?” என்று அடுக்கடுக்கான கேள்விகளை எழுப்பினார்.

துறவியின் வார்த்தைகள் அந்தக் குயவனின் உள்ளத்தை பதைத்தன. உண்மை புரிந்த குயவன், உடனே ஆட்டின் கழுத்தில் கட்டப்பட்டிருந்த கயிற்றை அவிழ்த்தான். பின்னர் துறவிக்கு வணங்கி, தன் உள்ளம் கனிந்த நன்றியைத் தெரிவித்தான்.

🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁

மிருகத்தை செய்வதால் நமக்கும் அந்த மிருகத்திற்கும் என்ன நேரிடும்

யே து அனேவம்-விதோ ‘ ஸந்த : ஸ்தப்தா: ஸத்

அபிமானின:பசூன் த்ருஹ்யந்தி விஸ்ரப்தா: ப்ரேத்ய காதந்தி தே ச தான்

மொழிபெயர்ப்பு

அந்த பாவிகள் உண்மையான சமயக்கோட்பாடுகளை அறியாதவர்களாக இருந்தும், தங்களை முற்றிலும் புனிதமானவர்களாகக் கருதுகின்றனர். தங்களிடம் முழுநம்பிக்கை வைத்துள்ள மிருகங்களை அவர்கள் மனவுறுத்தல் சிறிதும் இல்லாமல் இம்சிக்கின்றனர். இத்தகைய பாவிகள் தங்களுடைய அடுத்த பிறவிகளில், தங்களால் இவ்வுலகில் கொல்லப்பட்ட அதே மிருகங்களால் உண்ணப்படுவார்கள்.

பொருளுரை

பரமபுருஷரிடமும் அவரது சட்டதிட்டமும் சரணடையாத மனிர்களிடம் உள்ள பெரிய முரண்பாடுகளை இச்சுலோகத்தில் நாம் தெளிவாகக் காண்கிறோம். ஹராவ் அபக்தஸ்ய குதோ மஹத்-குணா: என்று பாகவதம் கூறுவதுபோல், பரமபுருஷரின் மேலதிகாரத்தை ஏற்காதவர்கள் படிப்படியாக பயங்கரமான துன்பத்தைக் கொண்டுவரும் பாவம் நிறைந்த சுபாவங்களால், பீடிக்கப்படுகின்றனர். அமெரிக்கா போன்ற மேலை நாடுகளில் பலர் தங்களைச் சிறந்த சமயவாதிகளாகவும், கடவுளின் பிரதிநிதிகளாகவும் பெருமையோடு கூறிக் கொள்கின்றனர். இத்தகைய மூடர்கள் கசாப்புக்கடைகளில் எண்ணற்ற மிருகங்களை இரக்கமின்றி கொல்வதில் பயத்தையோ, சந்தேகத்தையோ உணர்வதில்லை. கசாப்புக்காக மிருகம் வளர்ப்பவன் மிருகத்திற்கும் நன்கு தீனி போட்டு அதைப் பருமனாகும்படி வளர்க்கிறான். இவ்வாறு அந்த மிருகம் தன்னைக் கொல்பவனையே தனது எஜமானாகவும், காவலானாகவும் ஏற்றுக் கொள்கிறது. கடைசியில் எஜமானன் கூர்மையான காவலனாகவும் கத்தியோடு அல்லது துப்பாக்கியோடு நிராதரவான அந்த மிருகத்தை நெருங்கும்போது, “ஓ, என் எஜமானர் விளையாட்டாக இவ்வாறுசெய்கிறார். என்று மிருகம் நினைக்கிறது. அந்தமிருகம் கடைசி நேரத்தில்தான் தன் எஜமானனே தனக்கு எமன் என்பதைப் புரிந்து கொள்கிறது. குற்றமற்ற மிருகங்களைக் கொல்லும் இரக்கமற்ற எஜமானர்கள் அவர்களது அடுத்த பிறவியில் அதே முறையில் கொல்லப்படுவார்கள் என்று வேத இலக்கியம் தெளிவாகக் கூறுகிறது.

மாம் ஸ பக்ஷயிதாமுத்ர யஸ்ய மாம்ஸம் இஹாத்மி அஹம்

ஏதன் மாம்ஸஸ்ய மாம்ஸத்வம் ப்ரவதந்தி மனீஷிண:

“எந்த பிராணியின் தசையை இங்கு இப்பொழுது நான் உண்கிறேனோ அதே பிராணி அடுத்த பிறவியில் என்னை உண்ணும்.” இவ்விதமாக தசையானது கற்றறிந்த அதிகாரிகளால் மாம்ஸம் என்று விவரிக்கப்படுகிறது.” யாகம் என்ற பெயரில் எண்ணற்ற மிருகங்களைக் கொன்று குவித்த மன்னர் பிராசீனபர்ஹிக்கு, மிருகங்களை வதைப்பவர்களின் பயங்கரமான மரணத்தைப் பற்றி நாரத முனிவரால் ஸ்ரீமத் பாகவதத்தில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது.

போ போ: ப்ரஜாபதே ராஜன் பசூன் பஸ்ய த்வயாத்வரே

ஸம்க்ஞாபிதான் ஜீவ-ஸங்கான் நிர்க்ருஹ்ணேன ஸஹஸ்ரச:

ஏதே த்வாம் ஸம்ப்ரதீக்ஷந்தே ஸ்மரந்தோ வைசஸம் தவ

ஸம்பரேதம் அய: கூடைஸ் சிந்தந்தி உத்தித-மன்யவ:

“பிரஜைகளை ஆள்பவரே, அரசே, யாக அரங்கில் இரக்கமின்றி உம்மால் பலியிடப்பட்ட மிருகங்களை ஆகாயத்தில் பாரும். இந்த மிருகங்களெல்லாம் தங்களுக்கு நேர்ந்த துன்பத்திற்குப் பழி தீர்த்துக் கொள்ள உமது மரணத்திற்காக காத்துக் கொண்டிருக்கின்றன. நீர் இறந்ததும் அவை கோபத்தோடு இரும்புக்கொம்புகளால் உமது உடலை குத்திக் கிழிக்கப் போகின்றன.” (பாகவதம் 4.25.7-8) மிருகங்களைக் கொன்றவர்களுக்குரிய இத்தகைய தண்டனை யமராஜனின் தலைமையில் யம லோகத்தில் நிகழும். அதாவது, மிருகத்தைக் கொல்பவன் அல்லது மாமிசத்தை உண்பவன், தன்னுடைய திருப்திக்காக, உடலைத் தியாகம் செய்த ஜீவராசிக்கு நிச்சயம் கடன்பட்டவனாவான். மாமிசம் உண்பவன் தனது அடுத்த பிறவியில் தனது உடலையும் புசிக்கக் கொடுத்து பட்ட கடனை அடைக்க வேண்டும். இது வேத இலக்கியத்தில் உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது.

ஶ்ரீமத் பாகவதம் .11.5.14 / பொருளுரை

🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁

ஹரே கிருஷ்ண ஹரே கிருஷ்ண கிருஷ்ண கிருஷ்ண ஹரே ஹரே

ஹரே ராம, ஹரே ராம, ராம ராம, ஹரே ஹரே

🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁

ஹரே கிருஷ்ண🙏

🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁