ஸ்ரீ மத்வாசாரியர்

பக்தி நெறி பரப்பிய ஞானச் சுடர் - ஸ்ரீ மத்வாசாரியர்

பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டில் பாரதத் திருநாட்டில் உதித்த ஒப்பற்ற தத்துவ ஞானியும், ஆன்மீக வழிகாட்டியுமான ஸ்ரீ மத்வாசாரியர், ஆன்மீக உலகில் ஒரு புரட்சிகரமான மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியவர். துவைதக் கோட்பாட்டை (இருமைத் தத்துவம்) நிலைநாட்டியும், பக்தி யோகத்தின் மேன்மையை உலகிற்கு உணர்த்தியும் அவர் ஆற்றிய தொண்டு அளப்பரியது. மத்வாசாரியரின் அவதாரத் திருநாளில், அவரது வியக்கத்தக்க வாழ்க்கை வரலாற்றையும், அவர் போதித்த உயரிய தத்துவங்களையும் சிந்திப்பது நமக்குப் பெரும் புண்ணியமாகும்.

பரம்பரை

பரம்பொருள் மகாவிஷ்ணு, இந்த பிரபஞ்சத்தின் உன்னத ரகசியங்களை நான்கு பெரும் ஆளுமைகளுக்கு உபதேசித்தார். அன்னை லட்சுமி தேவி, சிவபெருமான், பிரம்ம தேவன் மற்றும் நான்கு குமாரர்கள் ஆகியோரே அந்த நால்வர். இந்த நான்கு வழிகளில் இருந்தே நான்கு புனிதமான ஆன்மீக மரபுகள் அல்லது 'சம்பிரதாயங்கள்' தோன்றின:

ஸ்ரீ சம்பிரதாயம்: லட்சுமி தேவி வாயிலாக ராமானுஜாசாரியருக்குக் கிடைத்த ஞானவழி.
ருத்ர சம்பிரதாயம்: சிவபெருமான் வாயிலாக விஷ்ணு சுவாமிக்கு அருளப்பட்ட நெறி.
பிரம்ம சம்பிரதாயம்: பிரம்ம தேவன் வாயிலாக மத்வாசாரியர் தோற்றுவித்த ஞானப் பாரம்பரியம்.
குமார சம்பிரதாயம்: நான்கு குமாரர்கள் வாயிலாக நிம்பர்க்காசாரியர் வழிநடத்திய ஆன்மீகத் தடம்

பிறப்பு மற்றும் குடும்பப் பின்னணி

தற்போதைய கர்நாடக மாநிலத்தின் உடுப்பி நகருக்கு அருகிலுள்ள பாஜக (Pajaka) என்னும் சிற்றூரில் அவர் அவதரித்தார். 'துளு' மொழி பேசும் பிராமணக் குடும்பத்தில் பிறந்த இவருக்குப் பெற்றோர் இட்ட பெயர் வாசுதேவர் என்பதாகும். இவரது தந்தையார் 'நடு இல்லாயா' (Naduillaya) என்று அழைக்கப்பட்டார். அன்னையின் திருநாமம் சத்தியவதி அல்லது வேதவதி என்று போற்றப்படுகிறது.

மத்வாசாரியரின் பால லீலைகள்: வியக்க வைக்கும் தெய்வீகத் திருவிளையாடல்கள்.

ஸ்ரீ மத்வாசாரியர், 'வாசுதேவர்' என்ற திருநாமத்துடன் குழந்தையாக இருந்தபோதே, தாம் ஒரு சாதாரண மனிதர் அல்ல என்பதைப் பறைசாற்றும் வகையில் பல அற்புதங்களை நிகழ்த்திக் காட்டினார்.

அசாத்தியமான செரிமான ஆற்றல்

வாசுதேவருக்கு ஒரு வயது கூட நிரம்பாத சமயம். ஒருமுறை அவரது தாயார், குழந்தையை அக்காளின் பொறுப்பில் விட்டுவிட்டு வெளியே சென்றிருந்தார். பசியால் குழந்தை அழத் தொடங்க, என்ன செய்வதென்று தெரியாத அக்காள், எருதுகளுக்காக வேகவைக்கப்பட்டிருந்த 'கொள்ளு' தானியத்தை அறியாமல் குழந்தைக்கு ஊட்டினார். பெரியவர்களுக்கே செரிமானம் ஆகாத அந்தக் கொள்ளு தானியத்தை, வாசுதேவர் மிகுந்த சுவையுடன் அதிக அளவில் உண்டார். தாயார் திரும்பி வந்தபோது, குழந்தை பாலுக்காக அழாமல் சுறுசுறுப்புடன் விளையாடிக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டு வியந்தார். நடந்ததை அறிந்து பதறிப்போன தாய்க்கு, எந்தவித உடல்நலக் குறைவும் இன்றி வாசுதேவர் புன்னகையோடு காட்சியளித்தது பெரும் ஆச்சரியத்தை அளித்தது.

சோர்வறியா தெய்வீக உறுதி

ஒருமுறை, ஒரு வயது குழந்தையான வாசுதேவர், அதிகாலையில் வயலுக்குச் சென்ற தனது தந்தையின் எருதுடன் பின்னாடியே சென்றார். எருதின் வால் நுனியைப் பிடித்துக்கொண்டே அவர் நீண்ட தூரம் நடந்தார். காணாமல் போன குழந்தையை ஊர் முழுவதும் தேடிய பெற்றோர் தவித்துப் போயினர். ஆனால் மாலையில் எருது திரும்பும்போது, அதன் பின்னாலேயே களைப்பின்றித் துள்ளிக் குதித்து வந்த குழந்தையைக் கண்டு அனைவரும் பிரமித்தனர். விடியற்காலை முதல் அந்தி சாயும் வரை ஏதும் உண்ணாமல், அத்தனை தூரம் நடந்தும் வாசுதேவரின் முகத்தில் சோர்வின் நிழல் கூட இல்லை.

புளியங்கொட்டைகள் பொற்காசுகளாக மாறிய விந்தை

தமது தந்தை கடன் தொல்லையால் தவிப்பதைக் கண்ட சிறுவன் வாசுதேவர், விளையாடி முடித்து வந்த கையோடு ஒரு அற்புதத்தை நிகழ்த்தினார். எருது வாங்குவதற்காகக் கடன் கொடுத்தவர், பணத்தைத் திருப்பிக் கேட்கும் வரை தந்தையை வெளியே விடாமல் தடுத்து நிறுத்தினார். உடனே வாசுதேவர், தம் பிஞ்சுக்கைகளில் ஒரு பிடி புளியங்கொட்டைகளை எடுத்து வந்து அவரிடம் கொடுத்தார். ஆச்சரியப்படும் விதமாக, அந்தக் கடனுக்கான தொகைக்கு நிகராக அப்புளியங்கொட்டைகள் கருதப்பட்டன. குழந்தையின் தெய்வீக முகப்பொலிவில் மயங்கிய அவரும் அதனை மகிழ்ச்சியுடன் பெற்றுக்கொண்டார். பின்னாளில் தந்தை கடனைத் திருப்பிக் கொடுக்கச் சென்றபோது, அது ஏற்கனவே நேர் செய்யப்பட்டுவிட்டதாகக் கூறி, அந்தக் கடன்காரர் இறைபக்தியில் திளைத்து முக்தி அடைந்தார்.

இயற்கை கடந்த பேராற்றல்

எட்டு வயது முடிவதற்குள்ளேயே வாசுதேவர் பல வீரச் செயல்களைச் புரிந்தார். 'துர்க்கா பெட்டா' என்னும் குன்றின் மேல் விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, தாயார் அழைக்கவே, குன்றின் உச்சியிலிருந்து அப்படியே கீழே குதித்து வீட்டின் அருகே வந்து நின்றார்! மற்றொரு சமயம், காய்ந்து போன ஒரு செடியை மீண்டும் நட்டு, அதனைத் துளிர்க்கச் செய்து உயிர் கொடுத்தார்.

பிணி தீர்க்கும் பெருமான்

தமது குருவின் மகனுக்குப் பிறவியிலிருந்தே தீராத தலைவலி இருந்து வந்தது. ஒருமுறை அவர்கள் காட்டில் இருந்தபோது, நண்பன் வலியால் துடித்தார். உடனே வாசுதேவர் அவன் காதுகளில் மென்மையாகக் காற்று ஊதினார். என்ன ஆச்சரியம்! பல மருந்துகள் தீர்க்காத அந்தத் தலைவலி நொடிப்பொழுதில் மறைந்து போனது.

நச்சரவத்தை அடக்கிய நாயகன்

'மணிமந்தன்' என்னும் அசுரன் ஒரு நச்சுப்பாம்பின் வடிவெடுத்து வாசுதேவரைத் தீண்டினான். ஆனால், அந்த விஷம் அவரை எதுவும் செய்யவில்லை. மாறாக, வாசுதேவர் அந்தப் பாம்பின் தலை மீது குதித்து, அதனைத் தரையோடு அழுத்திக் கொன்றார். இந்த அற்புத நிகழ்வு நடந்த இடம் இன்றும் 'பாஜக க்ஷேத்திரம்' அருகே ஒரு சிறு மண்டபத்தால் பாதுகாக்கப்பட்டு வருகின்றது.

அறிவிலும் ஆற்றலிலும் ஈடுஇணையற்ற வாசுதேவர்

ஸ்ரீ மத்வாசாரியர் குழந்தையாக இருந்தபோதே, அறிவுக் கூர்மையிலும் உடல் வலிமையிலும் சாதாரண மனிதர்களை விஞ்சிய ஆற்றல் கொண்டவராகத் திகழ்ந்தார்.

1. அசாத்தியக் கல்வி ஞானம் (ஏகசந்தக் கிராகி)

வாசுதேவர் எதையும் ஒருமுறை கேட்ட மாத்திரத்திலேயே கிரகித்துக் கொள்ளும் 'ஏகசந்தக் கிராகி'யாக இருந்தார். ஒருமுறை அவரது தந்தை முந்தைய நாள் கற்பித்த பாடத்தையே மீண்டும் நடத்தத் தொடங்கியபோது, "தந்தையே! நேற்று கற்பித்த பாடத்தையே ஏன் இன்றும் நடத்துகிறீர்கள்?" என்று வினவினார். அவரது மேதமையைக் கண்டு தந்தை பூரித்துப் போனார்.

மற்றொரு சமயம், வகுப்பில் ஆசிரியர் 'தொட்டின்தில்லாயா' பாடம் நடத்தும்போது, வாசுதேவர் ஆழ்ந்த தியானத்தில் இருந்தார். ஆசிரியர் அவரைக் கடிந்து கொண்டபோது, "குருதேவரே! வேத மந்திரங்களை துண்டு துண்டாக மனப்பாடம் செய்வதில் எனக்கு விருப்பமில்லை" என்றார். சினமடைந்த ஆசிரியர், அதுவரை நடத்தாத ஒரு வேதப் பகுதியை ஒப்புவிக்கும்படி கட்டளையிட்டார். உடனே வாசுதேவர், அந்த வேத மந்திரம் முழுவதையும் முறையான உச்சரிப்புடனும் சரியான சுருதியுடனும் (intonation) பாடி அனைவரையும் திகைக்க வைத்தார். அவரது வேத பாராயணம் மண்ணுலகத்தவர் மட்டுமன்றி விண்ணுலக தேவர்களையும் வியக்க வைத்தது.

2. வீர விளையாட்டுகளில் விஸ்வரூபம்

அறிவில் மட்டுமன்றி, வீர விளையாட்டுகளிலும் அவர் முடிசூடா மன்னனாகத் திகழ்ந்தார். நீச்சல், மற்போர் (மல்யுத்தம்) மற்றும் பளு தூக்குதல் ஆகியவற்றில் அவரை வெல்ல எவரும் இல்லை. மற்போரில் பலம் வாய்ந்த தனது நண்பர்கள் பலரை ஒரே நேரத்தில் எதிர்கொண்டு, மிக எளிதாக வெற்றி கொள்வார். அவரது அபார வலிமையைக் கண்டவர்கள், "நிச்சயமாக இவர் வாயு புத்திரனான பீமசேனனே!" என்று வியந்து போற்றினர்.

துறவறம் பூண முடிவெடுத்த காரணம்

தமது எட்டாம் வயதிலேயே வாசுதேவர் துறவறம் (சந்நியாசம்) மேற்கொள்ளத் தீர்மானித்தார். இதற்கான காரணங்கள் பின்வருமாறு:

இறைபக்தி: சிறுவயதிலிருந்தே அவர் பகவான் ஸ்ரீ விஷ்ணுவின் திருவடிகளில் மாறாத பக்தி கொண்டிருந்தார். உலகாயத இன்பங்களில் அவருக்குச் சிறிதும் ஈடுபாடு இருக்கவில்லை.
குழப்பத்தைப் போக்குதல்: புனித நூல்களில் உள்ள கருத்துக்கள் முரண்படுவது போலத் தோன்றியதால், அறிஞர்களிடையே நிலவிய குழப்பத்தைக் கண்டு அவர் வருந்தினார்.
உண்மையை நிலைநாட்டுதல்: வேதங்களின் உண்மையான உட்பொருளை உலகிற்கு வெளிப்படுத்தவும், இறைவனின் நிகரற்ற மேன்மையை (Supremacy of God) நிலைநாட்டவும் அவர் விரும்பினார்.
தர்மத்தைப் பரப்புதல்: இல்லற வாழ்வில் இருந்துகொண்டு இந்த மாபெரும் பணியைச் செய்வது கடினம் என்பதை உணர்ந்தார். எனவே, உலகெங்கும் தர்மத்தைப் பரப்ப சந்நியாச ஆசிரமமே சிறந்தது எனத் துணிந்து, தனது பெற்றோரிடம் துறவறம் மேற்கொள்ள அனுமதி கோரினார்.

பெற்றோரைச் சம்மதிக்க வைத்த மன உறுதி

எட்டு வயதிலேயே துறவறம் பூண விரும்பிய வாசுதேவரின் முடிவு, அவரது பெற்றோரைப் பெரும் கவலையில் ஆழ்த்தியது. அவர்கள் அவரைத் தடுத்தபோது, வாசுதேவர் மிகுந்த அறிவுக்கூர்மையுடனும் அன்போடும் அவர்களைச் சம்மதிக்க வைத்தார்.

தந்தையிடம் வாதம்

தனது முதுமைக் காலத்தில் தங்களைக் காக்க எவரும் இல்லையே என வருந்திய தந்தையிடம், "மற்றொரு மகன் பிறக்கும் வரை காத்திருப்பேன்" என்று வாசுதேவர் உறுதியளித்தார். மேலும், "உலகப் பற்றுகளைத் துறந்து இறைச் சிந்தனையில் மூழ்கிய ஒருவன், அந்தத் கணமே துறவியாக வேண்டும்" என்று வேதங்களை மேற்கோள் காட்டி வாதிட்டார். சிறந்த அறிஞரான அவரது தந்தை 'நடு இல்லாயா', மகனின் தர்க்கத்திலுள்ள நியாயத்தை உணர்ந்தார். இருப்பினும், "நான் ஒருவேளைப் பிரிவைத் தாங்கிக் கொண்டாலும், உன் தாய் ஒருபோதும் இதற்குச் சம்மதிக்க மாட்டாள்" என்று கூறி அனுமதி மறுத்தார். வாசுதேவர், தந்தையை மட்டும் முதலில் சம்மதிக்க வைத்துவிட்டு, தாயின் அனுமதியைப் பிறகு பெற்றுக்கொள்வதாகக் கூறினார்.

தாயிடம் அனுமதி பெறுதல்

பெற்றோருக்கு மற்றொரு ஆண் குழந்தை பிறந்த பிறகு, வாசுதேவர் மீண்டும் சந்நியாசம் பெற அனுமதி கேட்டார். அவரது தாய் பிடிவாதமாக மறுத்தபோது, "அனுமதி அளிக்காவிட்டால் நான் வீட்டை விட்டு ஓடிவிடுவேன்" என்று வாசுதேவர் கூறினார். "மகனைப் பார்க்காமல் இருப்பதை விட, அவன் உயிருடன் இருக்கிறான் என்றாவது எனக்குத் தெரியட்டும்" என்ற எண்ணத்தில், வேறு வழியின்றி அவரது தாய் சம்மதித்தார்.

குருவின் வருகையும் பட்டங்களும்

ஸ்ரீ மத்வாசாரியரின் வாழ்வில் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் அவருக்கு வழங்கப்பட்ட பெயர்கள் அவரது ஞானத்தின் ஆழத்தைக் காட்டுகின்றன.

அச்யுதப்ரேக்ஷ தீர்த்தரைச் சந்தித்தல்

வாசுதேவர் தனது குருவாக அச்யுதப்ரேக்ஷ தீர்த்தரை (Achyutapreksha Tirtha) தேர்ந்தெடுத்தார். இவர் அத்வைத வேதாந்த மரபைச் சேர்ந்தவர் என்றாலும், தூய அறிவைத் தேடிக்கொண்டிருந்தவர். 'உனக்குச் சரியான வழிகாட்டும் ஒரு சீடன் வருவான்' என்று அனந்தேஸ்வரப் பெருமான் அவருக்கு அருளியிருந்தபடியே, வாசுதேவரை அவர் சீடராக ஏற்றுக்கொண்டார்.

'பூர்ணப்பிரக்ஞர்' (Purna-prajna)

துறவறம் ஏற்றவுடன் இவருக்கு வழங்கப்பட்ட பெயர் 'பூர்ணப்பிரக்ஞர்'. ஒருமுறை அச்யுதப்ரேக்ஷ தீர்த்தர், கடினமான 'இஷ்டசித்தி' என்னும் நூலை இவருக்குக் கற்பிக்க முயன்றார். அப்போது வாசுதேவர் அந்த நூலின் முதல் வரியிலேயே 32 பிழைகளைச் சுட்டிக்காட்டி ஆசிரியரையே திகைக்க வைத்தார். அவரது முழுமையான அறிவைக் கண்டு வியந்த குரு, அவருக்கு "முழுமையான ஞானம் உடையவர்" என்று பொருள்படும் 'பூர்ணப்பிரக்ஞர்' என்ற பட்டத்தை வழங்கினார். பின்னர் அந்த குருவே, 'புருஷோத்தம தீர்த்தர்' என்ற பெயருடன் துவைதத் தத்துவத்திற்கு மாறினார்.

'ஆனந்த தீர்த்தர்' (Ananda Tirtha)

அச்யுதப்ரேக்ஷ தீர்த்தர் தனது மடத்தின் அடுத்த தலைவராக பூர்ணப்பிரக்ஞரை நியமித்தார். முறையான சந்நியாசப் பட்டாபிஷேகத்தின் போது அவருக்கு 'ஆனந்த தீர்த்தர்' என்ற திருநாமம் சூட்டப்பட்டது. இது 'பேரின்பத்தின் ஊற்று' என்று பொருள்படும்.

'மத்வாசாரியர்' (Madhvacharya)

பிரம்ம சூத்திரங்களுக்கு அவர் எழுதிய விளக்கவுரையைக் கண்ட அச்யுதப்ரேக்ஷர், அவருக்கு 'மத்வ' (தேனைக் கொண்டு வருபவர்) என்ற பட்டத்தை அளித்தார். ரிக் வேதத்தின் பலித்த சூக்தத்தில் (Balittha Sukta), வாயு தேவனின் மூன்றாவது அவதாரமாக 'மத்வ' என்ற பெயர் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இதனால் அவர் 'மத்வாசாரியர்' என்று உலகப்புகழ் பெற்றார்.

ஸ்ரீ வேதவியாசருடன் சந்திப்பு: ஞானப் பயணத்தின் உச்சம்

வேத மரபுகளைக் காக்கவும், பிரம்ம சூத்திரங்களுக்கு நிலவி வந்த தவறான உரைகளை மறுக்கவும் ஸ்ரீ மத்வாசாரியர் உறுதி பூண்டார். வேதங்களின் உண்மையான உட்பொருளை விளக்கும் புதிய உரை ஒன்றினை (பாஷ்யம்) எழுதத் தீர்மானித்த அவர், அதற்கு முன்னதாக பகவான் ஸ்ரீ வேதவியாசரின் ஆசிகளைப் பெற விழைந்தார்.

பயணத்திற்கான முன்னேற்பாடு

தமது குருவான ஸ்ரீ அச்யுதப்ரேக்ஷர் இவ்வளவு நீண்ட பயணத்திற்குத் தடையாக இருப்பாரோ என்று கருதிய மத்வாசாரியர், ஒரு உபாயத்தைக் கையாண்டார். பயணத்திற்கு முன்பாக 'பகவத் கீதை'க்கு ஒரு அற்புதமான உரையை எழுதினார். அந்த நூலை ஆய்வதில் குரு பிஸியாக இருந்த சமயம் பார்த்து, வடநாட்டுப் பயணத்திற்கான அனுமதியை மத்வாசாரியர் பெற்றுக்கொண்டார்.

கீழ் பத்ரி (Lower Badari) நோக்கிய பயணம்

கி.பி. 1263 முதல் 1271 வரையிலான காலப்பகுதியில், தமது சீடர்களுடன் அவர் வடதிசை நோக்கிப் பயணித்தார். வாயு தேவனின் அவதாரமான அவரே முன்னின்று வழிநடத்தியதால், அந்தப் பயணம் முழுவதும் சீடர்களுக்கு இதமான குளிர் காற்று வீசி வழிகாட்டியது. அவர்கள் 'கீழ் பத்ரி' எனப்படும் பத்ரிகாஸ்ரமத்தை அடைந்து, அங்கு வீற்றிருக்கும் ஸ்ரீ நாராயணப் பெருமானை வணங்கினர்.

அங்கே அவர் தான் எழுதிய கீதை உரையை இறைவனுக்குச் சமர்ப்பித்து, "என் சிற்றறிவுக்கு எட்டிய வரை சிறந்த முறையில் இதனை எழுதியுள்ளேன்" என்றார். அதற்கு இறைவன், "உனது ஆற்றல் இன்னும் பெரியது, நீ இன்னும் விரிவாக எழுதியிருக்கலாம்" என்று அருளினார். அன்று இரவு, இறைவன் மீண்டும் அவரை எழுப்பி அந்த உரையைத் திரும்பவும் வாசிக்கக் கேட்டார். இது மத்வாசாரியரின் படைப்பில் இறைவன் கொண்டிருந்த பேரானந்தத்தைக் காட்டியது.

மேல் பத்ரி (Upper Badari) நோக்கிய கடும் பயணம்

இதனைத் தொடர்ந்து, பகவான் ஸ்ரீ ஹரியின் அவதாரமான ஸ்ரீ வேதவியாசர் வசிக்கும் 'மேல் பத்ரி' (Upper Badari) நோக்கிச் செல்ல மத்வாசாரியர் ஆயத்தமானார். இன்றும் கூட இப்பயணம் மிகவும் கடினமானது. 48 நாட்கள் நடக்க வேண்டிய அந்தப் பாதையில், தனது மனதை ஒருநிலைப்படுத்த 'மௌன விரதத்தையும்' (பேசாதிருத்தல்), 'உண்ணா நோன்பையும்' (உணவு தவிர்த்தல்) அவர் கையாண்டார்.

தமது சீடர்களைக் கீழ் பத்ரியிலேயே இருக்கச் சொல்லிவிட்டு, எத்தகு சவால்களையும் பொருட்படுத்தாமல், பரம்பொருளைக் காணும் பேராவலோடு அவர் அந்தப் புனிதப் பயணத்தைத் தொடர்ந்தார்.

ஸ்ரீ மத்வாசாரியர் மேல் பத்ரியை நோக்கித் தனது பயணத்தைத் தொடர்ந்தபோது, ஒரு சீடரைத் தவிர மற்ற அனைவரும் கீழ் பத்ரியிலேயே தங்கிவிட்டனர். ஸ்ரீ சத்திய தீர்த்தர் (Shri Sathya Tirtha) மட்டும் தனது குருவைப் பிரிய மனமில்லாமல் அவரைப் பின்தொடர்ந்தார்.

அசாத்தியமான பயணமும் அற்புதம் விளைவித்த அசைவும்

மலைப்பாதையின் கடுமையால் ஒரு கட்டத்தில் சத்திய தீர்த்தர் மிகவும் களைப்படைந்து போனார். அவரால் மத்வாசாரியருடன் தொடர்ந்து நடக்கவோ அல்லது மீண்டும் கீழ் பத்ரிக்குத் திரும்பிச் செல்லவோ முடியாத நிலை ஏற்பட்டது. பின்னால் திரும்பிப் பார்த்த மத்வாசாரியர், அவரைத் திரும்பிச் செல்லுமாறு சைகை காட்டித் தனது கையை அசைத்தார். என்ன ஆச்சரியம்! அவரது கை அசைவால் உருவான ஒரு பலத்த காற்று, சத்திய தீர்த்தரைத் தூக்கிக்கொண்டு சென்று பாதுகாப்பாகக் கீழ் பத்ரி முகாமில் சேர்த்தது.

வேதவியாசரின் ஆசிரமத்தில்...

மத்வாசாரியர் மேல் பத்ரியிலுள்ள ஸ்ரீ வேதவியாசரின் ஆசிரமத்தை அடைந்தார். அது மரங்களும், பறவைகளும், விலங்குகளும் நிறைந்த ஒரு எழில்மிகு வனமாகத் திகழ்ந்தது. அங்கு பல முனிவர்கள் பகவானைப் போற்றித் துதிப்பதையும், வேதவியாசரிடமிருந்து பாடம் கற்பதையும் மத்வாசாரியர் கண்டார். வசீகரமான தோற்றத்துடனும், பலமான தேகத்துடனும் வந்த மத்வாசாரியரைக் கண்ட அங்கிருந்த முனிவர்கள், "யார் இவர்?" என்று ஆச்சரியத்துடன் நோக்கினர்.

மேடையின் நடுவே வீற்றிருந்த ஸ்ரீ வேதவியாசரைக் கண்ட மத்வாசாரியர், அந்தத் தெய்வீக அழகில் மெய்மறந்து அவரைத் துதிக்கத் தொடங்கினார். வேதவியாசரின் ஒளிவீசும் கண்கள், கம்பீரமான திருமுகம் மற்றும் இன்னிசை போன்ற குரல் ஆகியவற்றால் ஈர்க்கப்பட்ட மத்வாசாரியர், அவர் அருகில் சென்று பணிந்து வணங்கினார் (நமஸ்காரம்). வாயு தேவனின் அவதாரமான மத்வாசாரியரால் மட்டுமே (வாயு ஜீவோத்தமர்), பரம்பொருளான வேதவியாசரை நேரில் காணும் இந்தப் பேறு கிட்டியது. வேதவியாசரும் மத்வாசாரியரை மிகுந்த அன்புடன் வரவேற்றார்.

குருவிடம் கற்ற பாடங்கள்

பகவான் ஸ்ரீ வேதவியாசர் மத்வாசாரியருக்கு வேதங்களையும், பாகவதத்தையும் போதித்தார். வாயு தேவனாக ஏற்கனவே பகவான் நாராயணனிடமிருந்து அனைத்து ஞானத்தையும் பெற்றிருந்தாலும், மத்வாசாரியர் மீண்டும் வேதவியாசரிடம் பாடம் கற்றதற்குச் சில முக்கிய காரணங்கள் இருந்தன:

குரு பக்தி: தனது ஆதி குருவான இறைவனிடமிருந்து நேரடியாகக் கற்பதில் அவர் மட்டற்ற மகிழ்ச்சி அடைந்தார்.
குரு பாரம்பரியம்: மெய்யான ஞானத்தை எப்போதும் ஒரு குருவிடமிருந்தே பெற வேண்டும் என்பதை உலகிற்கு உணர்த்த விரும்பினார்.
ஞானத்தின் தூய்மை: தனது தத்துவங்கள் மற்றும் சாத்திர அறிவு அனைத்தும் இறைவனாலேயே (ஸ்ரீ ஹரி) போதிக்கப்பட்டது என்பதையும், அவை எந்தப் பிழையும் இல்லாதவை என்பதையும் உலகிற்கு நிலைநாட்டினார்.

மால்பே கடற்கரையும் உடுப்பி கிருஷ்ணரின் வருகையும்

உடுப்பிக்கு அருகிலுள்ள மால்பே கடற்கரையில் ஸ்ரீ மத்வாசாரியர் அமர்ந்திருந்தபோது, அரபிக்கடலில் ஒரு வணிகக் கப்பல் திசைமாறித் தத்தளிப்பதைக் கண்டார். உடனே அவர் தனது காவி நிற மேலாடையை அசைத்து, அக்கப்பலுக்குச் சரியான திசையைக் காட்டி கரைக்கு வர உதவினார். பெரும் ஆபத்திலிருந்து தப்பிய அந்தக் கப்பலின் மாலுமி, மகாபாஷ்யகாரரான அவருக்கு ஏதேனும் கைம்மாறு செய்ய விரும்பினார்.
எந்தவொரு உலகாயதப் பற்றும் இல்லாத துறவியான மத்வாசாரியர், அந்தக் கப்பலில் இருந்த 'கோபி சந்தனக்' கட்டிகள் சிலவற்றை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டார். அந்தச் சந்தனக் கட்டியை உடைத்துப் பார்த்தபோது, அதனுள்ளே பேரழகு வாய்ந்த ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் திருவுருவம் கண்டெடுக்கப்பட்டது. அந்தத் திருவிக்கிரகத்தைத்தான் அவர் உடுப்பியில் பிரதிஷ்டை செய்தார். அதுவே இன்று உலகப்புகழ் பெற்ற 'உடுப்பி ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் ஆலயம்' ஆகும்.

சர்வமூல கிரந்தங்கள்: ஸ்ரீ மத்வரின் அறிவுப் படைப்புகள்